موج در موج، اعدام، سرکوب، حبس، شکنجه: هدیه رژیم نظامی/اسلامی به مردم ایران در استانه سی و یکمین سال

براستی که سی سال و اندی گذشت از ان روزهائی که در خیابانها بودیم و فریاد میزدیم مرگ بر دیکتاتور و ارزوی ازادی و استقلال و جمهوری فارغ از قتل و شکنجه و اعدام را در سر هامان میپروراندیم.
براستی که سی و اندی سال گذست اما در حسرت ارزوی براورده شدن پاره ای ازان ارزوهای دلپذیری که ما را بهم پیوند داد وبه کوچه و خیابان کشاند تا شاه را برانیم ، یعنی دیو را برانیم و بجایش فرشته بینشانیم.
فرشته ای که بر بال ارزوهای ما نشست و بر پیکر زمین ایران فرود امد اما ضحاک . اتیلا . چنگیز و تیمور بود و نه کمتر.
اکنون که سالها از ان سالهای ارزو پرور میگذرد و ما در سراشیبی کهنسالی به سالهای دور نگاه میکنیم قامت دیوان را میبینیم که در ان روزها ندیدیم که با هیچ احساس زمینی بر ما و بدست ما غالب امدند و بنام فرشته با ما ان کردند که دیوان هرگز نکردند.
جوانانمان را در بند، پیرانمان را در حسرت ارزوهای بر باد رفته، رنانمان را به پستوهای قرون و ایرانمان را به دعا و جادوی جمکران و قندیل رمالان بستند و با اینهمه از مای ایرانی نتوانستندان بسازند که میخواستند
باشد سی و یکمین سالگرد بهمن اخرین سالگردی باشد که بیاد بماند از انان..